باز امشب گُـلـبن امـیـد ما گُـل می‌دهـد            بـاغ سـرسـبـز دل اهـل ولا گُل می‌دهد

گر فضا آکنده از عطر بهشتی می‌شود            گلشن توحـید و ایمان و وفا گُل می‌دهد

کعبه دیوارش چو غنچه لب به خنده وا شود            تا به دست بانوی گل‌ها خدا گُل می‌دهد

از حرم وقتی که می‌آید برون بعد از سه‌روز            مادری شادان به دست مصطفی گُل می‌دهد

از لب غنچه گلاب و عطر قرآن می‌چکد            مصطفی از باغ لب، بر مرتضی گُل می‌دهد

مَقدم مولـود کـعـبه تا که گـلـباران شود            حق ز جنّت بر ملائک در سما گُل می‌دهد

دامن بنت اسد شد کهکـشان نور و باز            آسمان بر او به رسم رونما گُل می‌دهد

جبرئیل از آسمان نادِ عـلی دارد به لب            گل به دامن دارد و بر ماسوا گُل می‌دهد

عرش عطرآگین شود از نکهت اشک علی            چون به محبوبش به محراب دعا گُل می‌دهد

گه به رخسار یتیمان می‌زند گلبوسه‌ای            گه به دست مستمندی بی‌نوا گُل می‌دهد

ای محـبّانِ گـلِ تـوحـید، از مهـر عـلی            گلفـروش آفـریـنش بر شما گُـل می‌دهد

گُـلبنی را پـرورش داده به گـلزار امـید            کز برای حفظ دین در کربلا گُل می‌دهد

گرچه خارم در بهشتش، لیک این باغ امید            بر «وفایی» از وفا، صبح و مسا گُل می‌دهد